Galeria Plenerowa Juliana

2012-01-28T13:00:00.001+01:00

„Czas naszego miejsca”

2010-06-10T18:20:00.022+02:00

„Time of our space”

Time of our space is a synonym of life and wander. Stages of our existence are located in time-period. We dislocate ourselves constantly in space-time. Time determines every moment of our life. Both the time of birth and adolescence introduce us to wander. We look forward of our own place on the Earth, which can be the place of our living or the place in our civilisation.We stop in the present when we find the right place in the society. The present is the moment of some tranformation, infiltration of one form into another, change in identity change in values are the elements of human existence. Each fraction of a second change our true colours. We want to rest for a while, as birds which sail in the sky and move in unlimited space looking for a land to rest. It is a mid time and it does not last in infinity. Each place where we settle plays an important role and shapes our personality. We can feel peace or anxiety. Consequently we set off in space-time to look for new places, our soul and well-being. We motivate ourselves to effort and we can do our best to realise our plans. This travells become a form of emigration since we change the countries. The emigration can be not only the change of our address but also the way of looking for our identity, even if it is a necessary emigration.
The work Time of our space shows a sundial put on the ground which seems to be a promised land. Our place is a piece of land on which we exist, and a piece of ourselves. The clock reminds us that everything has its own time and place.

„Czas naszego miejsca”
Czas naszego miejsca to synonim życia i wędrówki. Etapy naszej egzystencji umiejscowione są w czasookresie. Bezustannie przemieszczamy się w czasoprzestrzeni. Czas określa każdą chwilę naszego życia. Moment narodzin, następnie dojrzewania wprowadza nas w wędrówkę. Poszukujemy własnego miejsca na ziemi, które może być miejscem zamieszkania a także zajmowanym miejscem w cywilizacji. Zatrzymujemy się w teraźniejszości, gdy odnajdujemy właściwe miejsce w społeczeństwie. Teraźniejszość to moment pewnej przemiany, przenikania jednej formy w drugą, zmiany tożsamości, zmiany wyznawanych wartości, to elementy ludzkiego bytu. Poszczególne ułamki sekund zmieniają nasze oblicze. Chcemy spocząć na chwilę, jak ptaki, które szybują po niebie i przemieszczają się w nieograniczonej przestrzeni szukając lądu na odpoczynek. Jest to okres przejściowy i nie ciągnie się w nieskończoność. Każde zasiedlane miejsce odgrywa dla nas ważną rolę, a także kształtuje osobowość. Możemy odczuwać spokój lub niepokój. W rezultacie ruszamy dalej w czasoprzestrzeń poszukiwać nowych miejsc, naszej duszy, nowego bytu. Motywujemy się do wysiłku i potrafimy dać z siebie wszystko aby zrealizować postawiane sobie zamierzenia. Podróże te przybierają też formę emigracji, gdy wiążą się ze zmianą kraju pobytu. Emigracja może być czymś więcej niż tylko zmianą zamieszkania, bywa również sposobem poszukiwania samego siebie, nawet wówczas gdy jest to emigracja konieczna.

Praca Czas naszego miejsca przedstawia zegar słoneczny postawiony na ziemi, która jawi się jako ziemia obiecana. Nasze miejsce to kawałek ziemi na którym jesteśmy, a także kawałek nas samych. Zegar przypomina nam o tym, że wszystko ma swój czas i miejsce.

"PSY RASOWE"

2010-04-23T21:53:00.005+02:00

PSY RASOWE

Zainspirowana a zarazem zniesmaczona odbywającymi się powszechnie na terenie
targów Poznańskich wystawami zwierząt rasowych
w formie cynicznej wypowiedzi rzeźbiarskiej stworzyłam moją własną wystawe.
Uszyte przeze mnie psy odrózniają się rasą jednak zostały zunifikowane
po przez użycie tego samego materiału(pomarańczowy plusz). Starałam się
zachować zbliżona do naturalnej dla każdej rasy psa skale. Każdy szkielet
trzyma się na
drucie tak by miękka forma wykonana z pluszu przybrała naturalne kształy
.Kolor materiału który urzyłam do stworzenia psów
celowo ni jak odnosi się do naturalnego umaszczenia zwierząt by swoją
krzykliwościa zwrócic uwage odbiorcy na zaistniały problem.

Olga Salamon

Człowiek zachowuje własną miarę względem siebie i innych form żywych
w otaczającej go realnej rzeczywistości. Klasyfikuje, wartościuje, kreuje własny
indywidualny odczyt świata.
Relacje względem tych form są często ambiwalentne. Człowiek podporządkuje, zniewala,
ale także otacza opieką i zrozumieniem.
Odczuwając w sobie dualizm przestrzeni realnej i duchowej spełnia w czasie swoje
przeznaczenie pospołu z innymi formami.
Sfery przestrzeni natury, kultury i metafizyki przeplatają się.
Poprzez wrażliwość, wyobraźnię, intuicję oraz pierwiastek twórczy człowiek odczytuje zapis
znaków widocznych i przeczutych w mikro i makro kosmosie w który jest wpisany.
Akty twórcze i artystyczne dokonują odzwierciedlenia tychże zapisów.
Takim artystycznym odczytem stała się realizacja Olgi Salamon pt. „Wystawa psów
rasowych” zaprezentowana w przestrzeni plenerowej galerii.
Nośnik kulturowy, udział natury wykreował równoległość przestrzeni realnej i nierealnej.
Ujawniona przestrzeń poza rzeczywista stała się zarazem dopełnieniem i wyzwoleniem.
Zunifikowane formy psów gestem wyrzucania ich w przestrzeń nieba nabrały cech
uniwersalnych, doskonałych. Totalne ostateczne spełnianie się wszech form istot żywych postrzegane jest przez percepcję człowieka.

„ Wszystkie psy lecą do nieba
Psy lecąc do nieba dopiero
wtedy czuły się wolne.”

Danuta Mączak

TRANSFORMACJA Autor: Danuta Mączak Luty 2010

2010-03-13T15:40:00.011+01:00

2010-01-24T21:18:00.011+01:00

Trójkąt równoboczny forma doskonała. Symbol Opatrzności Bożej, której
przypisany jest cały kosmos z globem ziemskim włącznie.
Każdy przejaw życia na ziemi jest nim przeniknięty.
Ta nadrzędna wartość jawi się jako wartość stała i wszelkiego typu działalność
ludzka nie jest w stanie jej pominąć.
Artystyczną interpretacją tej wartości było pojawienie się trójkąta równobocznego na
połaci białego śniegu w galerii plenerowej. Akcent działalności ludzkiej – odśnieżenie
śniegu na planie trójkąta jest zasugerowaniem owej wartości. Dalszego odczytu
dopełniła obserwacja. W ciągu miesiąca trójkąt ów zmieniał swój obraz pod
wpływem roztopów przedwiosennych. Materia śniegu, z której zbudowany był
trójkąt zniknęła zupełnie.
W nowej rzeczywistości natury pozostał tylko trójkąt przemrożonej trawy.
Obserwacja tych zmian i pozostania trójkąta sugeruje stałą obecność Opatrzności
w nieustannej transformacji w realnej rzeczywistości.

Danuta Mączak

KWIAT ZIMY

Galeria Plenerowa Juliana Zasutowo
autor: Danuta Mączak
24.01.2010

Na nieskazitelnej bieli śniegu odsłonięta została okrągła płaszczyzna ujawniająca
uśpioną , zmrożoną zieleń trawy.
Tu zima poprzez formę ukształtowanego kwiatu zawiera w sobie nadzieję nadejścia
cieplejszej aury pogodowej, a jednocześnie roztacza swoje własne, obecne piękno.
Śnieżynka – forma kwiatu zimy zreferowana została prostym zabiegiem; materią
śniegu, śladem przejścia przez śnieg oraz odręcznego elementu odśnieżania.

Danuta Mączak

kontenery 13.12.2009

2009-12-10T10:08:00.019+01:00

autora projektu.
Grzegorz Filip Stanżewski

„KONTENERY”
13.12.2009
Galeria Plenerowa Juliana w Zasutowie

Uczennice III klasy Gimnazjum z Zespołu Szkół im. Jana Pawła II w Zasutowie
zaprezentowały w Galerii Plenerowej Juliana krótki spektakl parateatralny
o tematyce proekologicznej.
Głównym przesłaniem ideowym spektaklu było uwrażliwienie ludzi na walor
estetyczny Natury.
Bohaterami akcji były personifikacje pokonsumpcyjnych rekwizytów naszej cywilizacji;
(papier, szkło, folia, opakowania aluminiowe). Uczestniczki spektaklu przywdziały na siebie
kostiumy uformowane z tychże materiałów.
Głównym narratorem akcji była „Pani Natura” przyobleczona w kostium kojarzony z naturą;
zielona pelerynka z akcentem ukrytego bogactwa natury w postaci uschniętych łodyg pełnych
nasion oraz owocami na kapeluszu.
Formy kontenerów stanowił rekwizyt użytkowy będący ażurową składaną podstawą stołu.
Odniesiona sugestia do stołu uzmysławia niekończący się konsumpcjonizm oraz jego
konsekwencja w postaci wszelkiego typu porzuconych opakowań.
Natura jako narrator pokonsumpcyjnej konsekwencji przygotowuje otwierając złożone
formy do niwelacji wszelkich nieprawidłowości.
Gdy tylko w przestrzeni pojawiają się personifikacje pokonsumpcyjne wprowadzając
taneczny zamęt i dysharmonię kierowane są przez Naturę do określonych form.
Formy owe ( kontenery ) zrealizowane są jednak przez człowieka wrażliwego na piękno Natury i posłusznego Jej nakazom.
Współpraca Natury i Człowieka w zachowaniu naturalnej estetyki i harmonijnej , niezakłóconej relacji zasugerowana została w spektaklu przez pozostawienie w formach
( kontenerach ) kostiumów pokonsumpcyjnych przez podmioty kostiumowe oraz
wspólnie z Naturą ich niwelowanie poprzez zamykanie form ażurowych.
Podmioty personalne będące uprzednio personifikacjami przystąpiły do podmiotowej formy będącej personifikacją Natury otrzymując od Niej symboliczne szaty. Szaty te z pełną celebracją pozostawione zostały bezpośrednio w naturze.
Wyzbyte kostiumów uczestniczki spektaklu wmieszały się w tłum widzów.
Gest ten sugeruje o tym, iż wszyscy jesteśmy uczestnikami pokonsumpcyjnej konsekwencji
i zobowiązani jesteśmy do mobilizacji każdego z nas w zachowaniu ładu estetycznego
oraz harmonijnej relacji z Naturą.

Uczestnicy spektaklu:
Magdalena Adamczyk - personifikacja kostiumowa natury
Marta Kruszyńska - personifikacja kostiumowa szkła
Patrycja Kruszyńska - personifikacja kostiumowa papieru
Żaneta Michalak - personifikacja kostiumowa folii
Kinga Walkowska - personifikacja kostiumowa aluminium

Kurator wystawy prof. zw. Danuta Mączak

"BŁĘKITNI CHŁOPCY" Barbara Pilch 29.11.2009

2009-11-27T10:05:00.016+01:00

„BŁĘKITNI CHŁOPCY”

Barbara Kinga Pilch

„Błękitni chłopcy” przybyli do mnie z daleka,
jak zawsze. Z odległych rejonów jaźni nieświadomej.
Co mówią? No właśnie…

O sile witalnej, co na ramiona spływa,
gdy się je wzniesie ku słońc księżyce

O mocy marzeń,
gdy się na głowie stoi
a wszystko możliwym się staje

Coś jeszcze mówią…(co ? )
Czy ta skromna forma , tanim blichtrem okryta niesie to, co dostaję?
Czy się tym należycie z Tobą dzielę ?

„BŁĘKITNI CHŁOPCY”

„Błękitni chłopcy” to prezentacja artystyczna Barbary Pilch w Galerii Plenerowej
Juliana w Zasutowie.
W rzeźbiarskich formach dwóch chłopców o różnych pozach wykreowany został
potencjał energii wszechświata przenikający wszystkie formy w świecie natury
i pośrednio za sprawą człowieka w świecie kultury.
Dwie rzeźby; jedna z rękoma uniesionymi ku górze zamyka dłońmi krąg nad głową,
jakby stwarzając aureolę, bądź ochronę samej siebie. Druga rzeźba wsparta na głowie
przyjmuje pozycję jogi – koncentrację.
Rzeźby te to próba odgadnięcia z jakich rejonów jaźni i przestworzy przybywa energia
sprawcza wszelkich form podyktowanych przymusem koniecznej potrzeby.
Są one jakby wykładnią wewnętrznej dynamicznej energii wcielającej się w konkretne
różnorakie formy znajdujące swoje miejsce w obiektywnej rzeczywistości.
W odniesieniu do człowieka – skupienie, potrzeba koncentracji, wysiłek intelektualny,
i fizyczny warunkują by ten potencjał energii przeobrazić w konkrety.
Wszechogarniająca energia stanowi o nieustannym pulsującym rytmie życia
i zachodzących w nim zmian.
Umieszczenie błękitnych rzeźb w przestrzeni plenerowej galerii umożliwia zaobserwowanie
owej energii w wielu formach i dzianiu się wielu zjawisk i zdarzeń; rzeźby chłopców, widok uśpionego grudniowego pejzażu, pęd przejeżdżającego pociągu, zjawisko zachodzącego dnia i nadchodzącej nocy, przelatujący ptak, siedzący pies itd.
Każde z tych zaobserwowanych zjawisk posiadając własny zasób energii koresponduje
nie tylko z rzeźbami, ale przenika się nawzajem. Noc zmaga się z dniem, pęd pociągu
rozdziera ciszę pejzażu, otoczenie nie zwraca uwagi na śledzącego go psa.
Zatrzymane jakby w kadrze pozy i gesty błękitnych chłopców stanowią o kolejnych
następstwach rzeczy i zdarzeń.
Rzeźby „błękitnych chłopców” okryte brokatem sugerują refleksyjne zapytanie autorki wobec siebie i innych, czy zachodzi właściwa relacja pomiędzy formami obdarzonymi bardziej lub mniej zasobem energii wszechbytu?

„ Czy ta skromna forma tanim blichtrem okryta
niesie to co dostaję?
Czy się z tym należycie z Tobą dzielę?”. ( Basia Pilch )

Danuta Mączak

Świat Dziecięcej Wyobraźni 11.10.2009

2009-10-06T09:46:00.026+02:00

autora projektu.
Grzegorz Filip Stanżewski

ŚWIAT DZIECIĘCEJ WYOBRAŹNI 11.10.2009 Galeria Plenerowa Juliana w Zasutowie Szkoła Podstawowa w Zasutowie Opiekunowie klasy I II i III ; Mgr Halina Szczecińska – Popiela Mgr Urszula Januchowska Mgr Maria Trzcińska przeprowadzili z dziećmi zajęcia z plastyki na temat dziecięcej wyobraźni z udziałem małego krzesła. Na obiektach krzesełek dzieci zademonstrowały swój dziecięcy świat na sobie właściwy sposób - bardzo kolorowy i o różnorodnej treści. Wybór krzesła traktowany jest tu jako wehikuł edukacyjny, który przenosi uczącego się od wczesnego dzieciństwa po późniejsze etapy nauczania. Dzieci przeniosły na krzesełka generalnie swoje obserwacje z otaczającego ich świata kulturowego .Elementy ze świata natury użyte zostały fragmentarycznie ( kasztany, trzcina, szyszki świerkowe sosnowe). Powstały kolorowe obiekty o tematyce indiańskiej, kwiatowej, cukierniczej, morskiej (muszelki ) itp. Niektóre krzesełka przybrały kształt tronu, kształt kobiety w kwiecistym stroju. Inne krzesełko wyrażało marzenia chłopca o posiadaniu siostry, stąd powstał obiekt z mnóstwem kokardek dziewczęcych. Inne jeszcze krzesełko zawierało w sobie planszę zegara, jako symbolu upływającego czasu. Kilkoro najmłodszych dzieci wykonało kolorowe wydzieranki o temacie słońca , pejzażu. Kolorowe obiekty eksponowane w przestrzeni natury mimo jesiennej pochmurnej aury pogodowej świadczyły o beztroskim i wesołym świecie dziecięcym. Ponadto realizacja dziecięca w przestrzeni plenerowej sprawiała wrażenie wesołej biesiady a towarzyszące jej bańki mydlane przyniosły dzieciom niezłą zabawę. Puentą tej ekspozycji niech będzie to, iż dzieci noszą w sobie radość życia i potrzebę zabawy bez względu na niekorzystne warunki zewnętrzne, czy to ze strony natury czy ze strony świata ludzi dorosłych.

"Zwielokrotnione" autor Grzegorz Olech 06.09.2009

2009-09-09T09:38:00.009+02:00

Zwielokrotnione
Grzegorz Olech

06.09.2009

Realizacja rzeźbiarska zainspirowana pięknem form rafy koralowej wyeksponowana
została w Galerii Plenerowej Juliana w Zasutowie.
Są to płaskie owalno-wypukłe formy ceramiczne barwnie szkliwione o promienistym
reliefie na swych powierzchniach.
Formy o luźnym układzie kompozycyjnym doskonale wpisały się w pejzaż natury,
a struktura rosnących traw. stała się dopełnieniem kompozycji.
Formy o charakterze jednostkowym większe i mniejsze zaistniałe w otwartej przestrzeni wzbogaciły się o wiele asocjacji.
Odczytać można było je jako elementy użyteczności i nieużyteczności kulturowej.
W odniesieniu zaś do Natury formy przybrały charakter żywych określonych
organizmów z jej środowiska.
Powierzchnie szkliwionych form zawarły w sobie świat mikro i makro ujawniając
wszechobecną zieloność z perspektywy człowieka i błękitność globu z perspektywy
kosmosu.
Zaistnienie realizacji rzeźbiarskiej w kontekście natury uzmysłowiło istotny fakt,
iż aktywność ludzka przepuszczona przez pryzmat wyobraźni twórczej jest ciągle
determinowana bezmiernym bogactwem form i kształtów Natury.

Danuta Mączak

"Guliwer" autor Kopczyńska Małgorzata 02.08.2009

2009-07-23T10:36:00.008+02:00

„Wszyscy jesteśmy Guliwerami”

„ Przywilejem dzieciństwa jest poruszać się bez przeszkód
między magią i owsianką, między bezgranicznym strachem
i galopującą radością .”
Ingmar Bergman

Podróż jest rodzajem twórczości.
Można zapytać czym jest twórczość- czy rodzajem podróży?

W życiu ( które też podróżą bywa) trzymają nas często różne więzy, plącząc nogi, myśli, czyny.

Czasem ogranicza coś z zewnątrz i jak gromada liliputów z pozoru śmiesznych, lecz mogących być groźnymi, przyszpila nas siatką nitek, nie dając ruszyć do przodu.

Czasem sami sobie związujemy ręce, inspirowani podszeptami liliputów z przeszłości.

Niekiedy te nitki to uciekający czas, powodujący uczucie skrępowania niemożnością.

Postać chłopca ciekawego Świata, wręcz zadziwionego jego formami i możliwościami, symbolicznie „ przyszyta ” do ziemi, jakby osadzona w miejscu,( mimo widocznego w jego geście chęci szukania czegoś przed sobą ), jest metaforą tych ograniczeń, które spotykają każdego z nas, a które ograniczają stopniowo, przez całe życie.
Lecz od nas tylko zależy, czy zginiemy w kokonie, czy może będziemy potrafili zdobyć się na cierpliwość i rozwiążemy misterne supełki przeszkadzające w życiu, podróży, twórczości.
A może będziemy mieli też odwagę by przeciąć więzy jednym ruchem, kiedy poczujemy że innej możliwości nie ma, ( a w miejscu stać już nie chcemy).

Odwagi Guliwerze....

Transformacja lotu 05.07.2009 Marta Travaglione

2009-06-28T22:08:00.027+02:00

„Transformacja lotu” jest kompozycją układów origamicznych składających się z pięciu elementów. Przedstawia kolejne fazy powstania ptaka, który rodzi się po to, aby wystartować do lotu - „życia”. Lot jako metafora życia zaprezentowany jest w krótkometrażowym filmie mojego autorstwa, a w formach rzeźbiarskich ukazuję tylko studium narodzin ptaka. Układ każdej rzeźby jest tak zakomponowany, aby był dalszym ciągiem przestrzeni, która jest niekończącym się ruchem, przejściem jednego w drugie, stawianiem się i znikaniem. Przestrzeń jest zjawiskiem trudnym do zdefiniowania, im głębiej w nią wnikamy tym więcej napotykamy niewiadomych. Życie po śmierci ma dalszy ciąg w otaczającej nas przestrzeni, często metafizycznej/magicznej. Przestrzeń magiczna jest sferą duchową, wirtualną. Tutaj wszystko jest możliwe a miejsce ciała zajmuje umysł.
Film „Lot” to schemat zaczerpnięty z dziedziny fotografii, to źródło inspiracji do rozważań nad zasadniczymi sprawami życia i śmierci. Misterium umierania i narodzin rozgrywa się nieustannie. Fotografia spełnia rolę pośrednika pomiędzy tym, co istnieje, a tym co minęło.
Film zrealizowany jest w kolorach szarości, gdyż kolor ten ma wymiar absolutnej ciszy w której wszystko powstaje i po odbyciu drogi życia zamienia się w szarości. Szarość to cień rozpostarty pomiędzy bielą a czernią, jasnością a mrokiem.
Ważną rolę w filmie odgrywa cień. Cień jest tutaj pojmowany jako ślad kogoś lub czegoś, bowiem cień nie może istnieć bez istoty lub przedmiotu. Każde stworzenie, przedmiot na świecie odbijając swoje świtało wytwarza cień. Według Platona cień jest początkiem wiedzy, z której wszystko bierze swój początek.

„Flight transformation” is a composition of origamic configuration consisting of five elements. It shows the elements of bird creation phases, which was born to start flying - “life”. Flight as a metamorphosis of this life is presented in the short film made by me. And in the sculpture forms it shows only the study of bird’s birth. The configuration of each sculpture is composed to be the further continuation of space, which is never-endeng movement, changing one into another, appearing and disappearing. Space is a difficult phenomenon to define, the deeply we step in it the more unknown things we meet. Life after death has is continuation in the surrounding space, it is often metaphysical or magic . Magic space is a spiritual phase, or virtual. Everything is possible here and the brain replaces the body.
“Flight” film is a scheme derived from the photography field, it is a source of inspiration to discuss on the basic problems of life and death. The mistery of dying and birth exists continuously. Photograph is an intermediary between what exists and what has passed.
The film is made in grey colours since it means absolute silence in which everything arises, and after existence it turns to grey. Grey is a shadow between white and black, the light and the darkness.
The shadow plays a significant role in the film. It represent a shadow because it cannot exist without a person or thing. In real world each creature, each object blotting out the light creates shadow. According to Platon shadow is the beginning of science which means the beginning of everything.

Marta Travaglione

Marta Travaglione „Transformacja lotu”.
Formy rzeźbiarskie (orgiami) wykonane ze sklejek drewnianych, budowane fragment po fragmencie stwarzają ostateczną formę ptaka jako symbolu życia, które w swej ciągłości
ujęte jest w odcinki fragmentaryczne. Formy swą konstrukcją skierowane są do wewnątrz
i na zewnątrz przestrzeni.
Formy te w szyku skośnym jak klucz odlatujących ptaków ustawione zostały w galerii
plenerowej. Za sprawą słońca cień kładł się na poziomych płaszczyznach form. Z upływem
wędrówki słońca cienie zmieniały swe sylwety. Słońce wyznaczało upływ czasu a wraz
z jego odchodzeniem podążały zmieniające się kształty cieni.
Formy rzeźbiarskie o prostej stylistyce znaku stały się przy współudziale słońca zapisem
odwiecznego „przelotu” przez życie wszelkich kształtów i form istnienia.
Znamiennym zjawiskiem w czasie wernisażu wystawy jakie uczyniła Natura było
niespodziewane włączenie się gawronów, które osiadły nieopodal galerii i zwróciły uwagę
widzów swoim przeraźliwym krzykiem.
Ów krzyk jak omen przypieczętował „lot” ludzkiego losu przez życie.

Danuta Mączak

Wystawa Patrycja Piwosz 28.06.2009

2009-06-16T20:42:00.032+02:00

„Grzechy główne”

„Grzechy główne” to cztery rzeźby połączone z człowiekiem. Są jego przedłużeniem, deformacjami, naroślami powstałymi na drodze małej ewolucji społecznej. Jest to choroba wpływająca na zmianę priorytetów osobnika, który wpadł w zasadzkę życia w zamkniętym środowisku. Ta transformacja jest wynikiem czegoś złego, ograniczającego lub utrudniającego sprawne funkcjonowanie ludziom wokół.

Rzeźby przypominają narośla, które krępują, zamykają, zaślepiają, robią z człowieka niewolnika. Obiekty skonstruowane są zgodnie z charakterem każdego grzechu, tworzą się w miejscu gdzie wady i zło mają swój początek.

„Pychę”, całkowicie pochłonęło podziwianie własnej osoby. Nie zauważa niczego ani nikogo wokół, ignorancja i samouwielbienie prowadzą ją do nikąd, do pustej egzystencji.

„Lenistwo” ma obrośnięte nogi, którymi nie może ruszać. Trwa w bezruchu tak długi czas, że nie pamięta już innej pozycji. Odrobina swobody w ramionach pozwala mu na pozorną wolność.
Przydzielono mu miejsce, na które się zgodził, przyzwyczaił się do danej sytuacji i nie chce zmieniać nic, gdyż kosztowało by to zbyt dużo wysiłku. Obrał bezpieczną postawę, jego pasywność i akceptacja zastanych schematów uzależniła go od miejsca jakie zajmuje w społeczności.

"Skąpstwo"
Nie można także liczyć na kontakt ze „Skąpstwem”. Tutaj człowiek znajduje się w zamkniętej formie, widzimy, że nie mamy szans na nawiązanie z nim relacji. Jest on całkowicie wyalienowany, rozgościł się na swoim „ważnym”, trudno dostępnym dla ogółu miejscu. Nie odstąpi swojej pozycji ani wiedzy nikomu, zdobył sukces, znalazł się na wysokim stanowisku, nie pozwoli dostać się tam gdzie on.

"Zazdrość"
„Zazdrość” poddała się niewdzięcznej namiętności, wywołała chorobę, twór, który upodobnił ją do zwierzęcia. Zazdrość jest agresywna, w swoim otoczeniu dostrzega niebezpieczeństwo, jak zwierze stara się utrzymać terytorium.

Wykorzystałam człowieka, aby na nim eksperymentować, oszpecać jego ciało, zniewolić, ograniczyć rzeźbą, która jest „materialną formą” grzechu.
Woskowe narośla zniekształcają ciało, człowiek nabiera monstrualnego wyglądu. Być może właśnie tak moglibyśmy wyglądać, to może nam się przytrafić, naprawdę nam zagraża.

Patrycja Piwosz
"Grzechy Główne"

Aneks do wystaw ( pierwszy rok działalności Galerii )

2009-06-12T23:05:00.061+02:00

„Ekofiltrujące” Autor Danuta Mączak 10.05.2009

2009-05-10T16:10:00.024+02:00

Ekofiltrujące – oczyszczające środowisko.
Kultura cywilizacji dla swobodnego funkcjonowania własnych enklaw stwarza określone parawany od mentalnych, filozoficznych po konkretne techniczne; wszelkiego typu grodzenia, zabezpieczenia, schematy myślowe, stylistyki, charakterystyki osobowościowe itp.
Natomiast natura broni się sama mimo ekspansji zagrożeń przychodzących od cywilizacji.
Schematy myślowe człowieka wobec natury są jak gesty otwartych dłoni – „od i do siebie”.
A naturalny gest otwierania i zamykania dłoni przekłada się na przywłaszczanie natury od grudki ziemi po wielkie jej obszary.
Niekontrolowana zaborczość cywilizacyjna przechwytuje jednak od strony natury impulsy ostrzeżenia. W odpowiedzi cywilizacja stwarza mechanizmy obronne wszelkiego typu wobec zanieczyszczeń ziemi, wody i powietrza.
A instynkt zachowawczy człowieka zakodowany w jego gestach postawiony został wobec faktu globalnych zmian – ocieplenia.
Realizacja rzeźbiarska w przestrzeni plenerowej galerii stanowi artystyczną ikonę działań cywilizacji kulturowej dla przywrócenia Naturze jej swobodnego, naturalnego funkcjonowania. Są to trzy ażurowe konstrukcje w kształcie stożka na planie kwadratu, na których przełożone zostały płaszczyzny siatki technicznej w kształcie gestu dłoni.
Płaszczyzny siatki na konstrukcjach pełnią funkcje oczyszczania przestrzeni powietrza, powierzchni i materii Ziemi.

Danuta Mączak

"Emano" Autor: Andrzej Niedzielski 05.04.2009

2009-04-05T16:41:00.010+02:00

"Emanować, promieniować"
Zasoby inteligencji ludzkiej emanują wszelakimi przejawami aktu twórczego w różnych dziedzinach życia.
Potrzeba tworzenia zakodowana w genach przebija sie jako nieodparta potrzeba do realności.
Wielowarstwowaść spostrzegania obrazów rzeczywistości realizowana jest przez osobowości twórcze - od spontanicznej twórczości dziecka po świadomy akt twórczy geniusza.
Potęga emanacji aktu twórczego
przebiega równolegle do potęgi emanacji natury, która kreuje rozmaite, piękne obrazy, formy i kształty samej siebie.
Człowiek jako cząstka natury, obdarzony potencjałem inteligencji przetwarza jej bogactwo w sposób kulturowy, artystyczny, twórczy.
Każdy twórca przekazuje obraz świata na swój indywidualny sposób.
Jednym z nich jest pan Andrzej Niedzielski, który w swoich rzeźbach uchwycił emanacje własnego regionu wrzesińskiego, a w formie rzeźbiarskiej zachował szacunek do użytego materiału drewna.
Natomiast tematyka obrazów zachowuje formę jakoby stempla natury regionu przeniesiony w obszar działań twórczych.
Puentą zakotwiczenia natury i świata kultury doskonale zaświadcza rzeźba pana Andrzeja wykonana na ściętym drzewie gruszy, której korzenie nadal tkwią nienaruszone w ziemi.

prof. zw. Danuta Mączak

"przez" "( )" Autor Maria Szydłowska 01.03.2009

2009-03-01T13:42:00.027+01:00

"Chciałam w mojej pracy uchwycić pewien moment,
etap życia
otwieranie się na świat, na siebie
kobieta, jako czysta forma
doskonała przez niedoskonałość

otwarta na świat, przestrzeń
skupiona
stojącą twardo na ziemi
miękka
krucha
jednocześnie mocna

określa sama siebie

rzeźba, która jest negatywem mojego ciała

ciało jako skorupa duszy

praca powstała przez ciebie
przez moje ciało
przez moje skupienie
przez pewien czas

przez pewien etap
przez przechodzenie przez
przez dostrzeganie
przez tęsknotę
przez to co teraz
przez przekraczanie."

Maria Szydłowska

W przestrzeni galerii plenerowej Juliana w Zasutowie pojawiły się białe gipsowe formy rzeźbiarskie. Formy wpisane w otoczenie natury stanowią o istocie kobiety. Kobieta wobec siebie, świata i natury.

Wielkość form podyktowana jest negatywowym odciskiem ciała studentki rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu.

Ostateczną formę autorka tworzy własną wyobraźnią i wrażliwością nadając im kształt płatków kwiata.

Formy w przestrzeni natury sprawiają wrażenie pierwszych kwiatów będących jakby zwiastunem nadejścia wiosny.

W centralnym miejscu kompozycji rzeźbiarskiej pojawia się pusta przestrzeń, która intryguje. Przestrzeń ta jest pustką i pełnią jednocześnie.

Może ona kształtować i być kształtowana.

Całość przenika energia Natury, która jest siłą sprawczą wszystkich cyklicznych zmian w swoim środowisku, oraz powoduje swoiste działania wszelkich żywych organizmów.

Symptomem tego jest budzenie się do życia natury uśpionej porą zimową (pierwsze przyloty dzikich ptaków, pojawienie się bieli żywych kwiatów przebiśniegów) Pozorna pustka zostaje wypełniana.

Również wypełniana jest pozorna pustka w obszarze kultury działaniami artystycznymi twórców czerpiących energię z potencjału własnej natury wyobraźni, intuicji i umiejętności realizacyjnych.

D. Mączak

"Sztuka w przestrzeni Natury" Autor: Danuta Mączak 01.02.2009

2009-02-07T22:03:00.019+01:00

W przestrzeni Natury jednostkowe istnienie ludzkie wplecione jest w niekończący się pochód znikających pokoleń."jedno pokolenie przechodzi, drugie pokolenie przychodzi, a ziemia trwa niewzruszenie". (księga Koheleta 1.4).
Natura od zarania stanowiła inspirację do artystycznych wypowiedzi człowieka rejestrującego swój egzystencjalny byt(np. obrazy naskalne w jaskiniach Lascaux).
Śledząc sztukę na przestrzeni dziejów odnotować możemy odwieczne pytanie skąd i dokąd podążamy.
Człowiek motywowany tym filozoficznym pytaniem pozostawił i pozostawiać będzie konkretne ślady własnej, twórczej obecności.
Nigdy jednak jego świadomość nie zglebi do Końca odwiecznego rytmu i tchnienia wszechświata, w który jest wpisany.
Księga Koheleta 3.15 rozjaśnia nieco mroki tego pojmowania- "to co było, jest teraz, a to co będzie , już było".
Realizacja rzeźbiarska pt."Sztuka w przestrzeni Natury" zaistniała w Galerii Plenerowej Juliana w Zasutowie. Niepoznawalnego(nieznane przyjście, żywa obecność, nieznane odejście).
Realizacja uzmysławia również rodzaj zakotwiczenia naszej egzystencji w obszarze materii ziemi, duchowej przestrzeni nieba oraz linii horyzontu wyznaczającego miejsce naszego bytowania pomiędzy tymi przestrzeniami.
realizację rzeźbiarską stanowią trzy ażurowe formy drewniane 2-metrowej wielkości przypominającej konstrukcję huśtawki. Przez Górną poprzeczkę tych form przewieszone zostały za pomocą konopnych linek trzy oszklone ramy ( 50 x 70 cm.).
W jednej z ram umieszczony został mój własny portret na tle pejzażu z miejsca urodzenia Potrzymowo k/Gniezna.
Ów portret i pejzaż z drugiej połowy XX wieku przypomina portret Mony Lisy Leonarda da Vinci z XVI wieku.
Dwie pozostałe ramy na kolejnych formach wypełnia czysta szyba.
pozorna pustka w tych ramach mówi o niepoznawalnym "skąd i dokąd" a jednocześnie stanowi nierejestrowany kadr obecności natury i człowieka.
Rama zawierająca portret zaświadcza o realnej obecności "tu i teraz" i uzmysławia iż każdemu dany jest indywidualny czaso-przestrzenny zakres istnienia.
Ażurowe formy rzeźbiarskie przypominające dziecięce huśtawki wskazujące na biologiczną naturę człowieka- nieodłączną potrzebę zabawy. a rozhuśtane wiatrem ramy na formach stanowią analogię naszych zmagań "od-do"; od wschodu do zachodu słońca, od narodzin do śmierci, od bytu do niebytu.
Kompozycja form rzeźbiarskich zaaranżowana jest na planie trójkąta wpisanego w okrąg. Wynika tu wspólna zależność trójkąta przynależnego kulturze i okręgu przynależnego naturze.
Formy poprzez zabieg ażurowości skierowane są do do wnętrza i na zewnątrz przestrzeni co stwarza możliwość włączenia całej Natury w artystyczną opowieść o istnieniu ludzkim.

Danuta Mączak

"Słońce hiszpańskich plaż" Consuelo Carrion 11.01.2009

2009-02-07T21:03:00.003+01:00

Przesłaniem hiszpańskiej artystki Consuelo Carrion, autorki realizacji artystycznej Pt. "Słońce hiszpańskich plaż" było podarowanie słońca ludziom spoza Hiszpanii, którzy odwiedzają ten kraj. Jej pragnieniem było by słońce hiszpańskich plaż powędrowało nie tylko we wspomnieniach do ich macierzystego kraju "tam gdzie nie ma słońca lub tam gdzie jest jego znanie mniej" (słowa autorki).
Aby zrealizować to zamierzenie Consuela zbierała porzucone kolorowe przeciwsłoneczne parasole na plażach hiszpańskich.
W ilości około sto sztuk owych parasoli postanowiła wyeksponować w okresie zimowym na śniegu w innym kraju niż Hiszpanii. Nałożenie hiszpańskiego lata na pejzaż zimowy w Polsce zrealizowany został w Galerii Plenerowej Juliana w Zasutowie.
Kontrast białego zimowego pejzażu z formami kolorowych płócien parasoli spełnił oczekiwania artystki.
Zaaranżowana ekspozycja rzeczywiście sprawiła atmosferę plaży i gorącego lata.
Rozłożone na śniegu formy płócien przypominały koce plażowe, a wydeptany śnieg wokół nich przypominał wydeptany piasek. A piękne zimowe słońce towarzyszące ekspozycji włączyło się jako dopełnienie, chociaż nie ogrzewało jak słońce lata. I mimo iż widz - odbiorca tej realizacji spacerował wokół form w zimowym uniformie odczuwał ciepło i optymizm powrotu lata w realnej formie.
Realizacja ta zawiera w sobie kilka wartości kulturowe - relacje społeczne, natury - cykliczność, pór roku - różne warunki atmosferyczne oraz wartość artystyczną - kompozycja form w kontrastowych warunkach przekazem optymistycznych treści autorki.
Realizacja ta posiada również charakter daru wdzięczności hiszpańskiej artystki Consueli Carrion dla zaprzyjaźnionej Polki, bowiem w przeszłości spędziła u niej pięć lat swojego życia studiując w Uczelni Artystycznej w Poznaniu.

D. Mączak

"Świato-wid Natury" Autor: Danuta Mączak 07.12.08

2009-02-07T20:44:00.002+01:00

Forma rzeźbiarstwa "Świato-wid Natury" zainstalowana w galerii plenerowej zaistniała w hołdzie dla Natury, stała się obiektem mającym na celu zwrócenia baczniejszej uwagę na relację Człowiek-Natura. Powstałą z inspiracji i opozycji do niezliczonej ilości wież komórkowych jako nośników świata wirtualnego. Rzeźba w swej formie odwołuje się do mitologii słowiańskiej, symboliki chrześcijańskiej, architektury urbanistycznej. Jest to forma ażurowa rysowana w przestrzeni grubą i cienką linią wynikającą z naturalnych kształtów materiału brzozowego. Forma o wysokości 4,5metra podyktowana naturalnym wzrostem brzozy wkomponowała się w otoczenie stwarzające przestrzenny rysunek z liniami trakcji kolejowej, wysokiego napięcia oraz z przestrzenią nieba i płaszczyzną ziemi. Forma o podstawie kwadratu wznosi się ku górze z wyraźnie zaznaczonymi siedmioma podziałami zwięczona na szczycie krzyżem architektonicznym uprzestrzenionym na cztery strony świata. Zwarta w formie rzeźbiarskiej symbolika liczby siedem zaświadcza o dynamicznej całości wszechświata boskiej duchowej trójki i czwórki odnoszącej się do ziemi (siedem planet, siedem faz księżyca, siedem dni, siedem kolorów tęczy, cztery żywioły). Wewnątrz kwadratu u podstawy formy wyznaczonego czterema punktami konstrukcji pionowej uczyniony został gest dyskretnego odsłonięcia fragmentu ziemi przez odwrócenie i przełożenie trójkątnego kawałka darni na jeden z wielu skośnie i na przemiennie wznoszących się wsporników konstrukcyjnych, które w optyce przestrzennej tworzą znak krzyża powodując jakby wewnętrzną nie tylko duchową transmisję Ziemia-Niebo.

Trzy wartości; duchowe, natury i kulturowe łączą się w jedno ŚWIATA WIDZENIE.

Stąd forma rzeźbiarska ŚWIATO-WID NATURY spełnia rolę centrum i uzmysłowienia iż Człowiek jako cząstka wszechświata egzystować winien w zgodnej symbiozie z Naturą, i stanowić dla niej żywy wrażliwy adwersarz. Natura bowiem nieustannie przemawia do człowieka całym swym majestatem bogactwa, piękna, siły i zasobu tajemnic i treści do ciągłego odczytywana.

Danuta Mączak

"Szkicownik przestrzenny. O opatrzności" Autor: Karolina Komasa 09.11.08

2009-02-07T20:28:00.006+01:00

Piórko - jest biologicznym fragmentem ptaka, istoty przemierzającej przestworza i jednocześnie niosącym symbolikę wolności. Wolności, która urzeczywistnia się w locie ptaka, a odzwierciedla się w odwiecznym marzeniu człowieka. Rzeźba - Piórko zatem zawiera się w symbolice Materii i symbolice Transcendencji, inaczej Opatrzności. Opatrzności, która każdą istotę materii ożywionej przenika. Materia zaś posiadając swój kształt - formę i konstrukcję, ulega w czasie odwiecznemu unicestwieniu i odradzaniu się jednocześnie.

Ponad 2 - metrowej wielkości biała rzeźba na bazie konstrukcji szkieletowej, interpretując piórko, sankcjonuje prawo bytu form i porządek Wszechświata.

Prof. zw. D. Mączak

SZKICOWNIK PRZESTRZENNY. O OPATRZNOŚCI.

Praca nawiązuje do świata Idei, Ducha - świata, który istnieje równolegle do naszego. Jest jego lepszym odbiciem. Pełnią.
Przypomina swoim kształtem ogromne piórko. Jest wskazaniem na nieziemską, skrzydlatą istotę, które skłania do zapatrzenia się w niebo, zafascynowania się jego bezmiarem, ciszą i tajemnicą.
Piórko-ślad implikuje rzeczywistość transcendentną, bosko-anielską, lecz zwróconą w naszą stronę ludzkich spraw: wielkich i takich bez znaczenia.
Ta nienachalna, subtelna a intrygująca Obecność wiąże się z ideą lotu – odwiecznego pragnienia ludzkości, wpisanego w naszą ziemską przecież naturę.
Chęć wznoszenia się wciąż wyżej i wyżej prowadzi nas już od czasów Ikara, aż po dzisiejszą erę lotów kosmicznych. Jest motorem w dążeniu do dokonania Niemożliwego, dotknięcia Odległego, poznania Innego – o czym nie zawsze pamięta zwykły człowiek uwikłany w małe sprawy dnia dzisiejszego.

Karolina Komasa

"Apollo" Autor: Filip Stanżewski 05.10.08

2009-02-07T19:57:00.005+01:00

W podziękowaniu Marcel Duchamp'owi za to, że w pewnym dniu powiedział koniec - przestał tworzyć, zaczął grać w szachy. Sam z wysokości pionka.
Filip Stanżewski uznał temat Apolla jako etap obowiązkowy w swoim rozwoju artystycznym. Stwierdził, że nie może ominąć tego tematu, jeśli zajmowali się nim rzeźbiarze szukając w mitycznym bogu piękna.
Dojrzałość osobowa, myślę, że nie tylko autora a pewnym momencie stawia brak granic pomiędzy wartościami; biało - czarne, piękne - przeciętne itp.
"Nie mając już wartości: czarno - białe nie mogę już Taki Być... jak byłem" - stwierdza Filip Stanżewski.
Prezentacja w galerii plenerowej to forma rzeźbiarska figury szachowej Laufra o wysokości ponad dwa metry, pomalowana w kolorze wojskowym moro i ustawiona na szachownicy przewróconej darni; zieleń - ziemia.
Kompozycja pola szachowego jest nie w pełni dopowiedziana naprzemiennie ustawionymi kadrami 1x1 m jako pola biało - czarne. W pewnym momencie ich brak, a w pewnym momencie wychodzą poza pole szachowe anektując przestrzeń. Kwadraty wyciętej i przewróconej darni mocno zakotwiczają się w ziemi, uzmysławiając nam, iż Ziemia stanowi dla człowieka arenę działań. Kwadraty te również zawierają w sobie reliefowy podział na szesnaście mniejszych pól, stanowiąc każdorazowo indywidualna charakterystykę zamkniętych obszarów (enklaw). Forma rzeźbiarska figury Laufra posadawiana została w przestrzeni braku pól na szachownicy i na pograniczu wyjścia w przestrzeń otwartą. Decyzja takiego ustawienia rzeźby stanowi o ambiwalentności zachodzących zjawisk i zdarzeń.
Ideę formy rzeźbiarskiej "Apollo" - (człowiek piękno wojna) poprzez ekspresję plenerową zinterpretować można jako globalne międzyludzkie zależności i relacje.
Gra - walka toczy się nie tylko na szachownicy świata, ale i w nas samych.
Udział Natury w kompozycji ekspozycyjnej stworzył fakt zaistnienia rzeź z jej dodatkowymi wyżej wspomnianymi konotacjami.

D. Mączak

"Rodzina" Autor: Anna Rodzińska 07.09.08

2009-02-07T00:47:00.004+01:00

Nestorka rzeźby polskiej prof. Anna Rodzińska - Iwańska, artysta rzeźbiarz, były pedagog Akademii sztuk Pięknych w Poznaniu, autorka pomnika Armii Poznań, zaprezentowała w galerii Plenerowej Juliana w Zasutowie ul. Sosnowa rzeźbę o charakterze geometryczno - kubistycznym z tematyki animalistycznej pt. "Rodzina".
Rzeźbę kojarzyć można również z rodziną ludzką; Rodzice - dziecko (opiekuńcza funkcja rodzica). Dwie formy rzeźbiarskie wykonane z metalu, wertykalna i horyzontalna ustawione zostały centralnie na płaszczyźnie wykrojonego kształtu domu podyktowanego układem kompozycyjnym galerii plenerowej: symboliką świąt chrześcijańskich, które określają naszą dominującą zależność religijną.
Płaszczyzna wykrojonego kształtu domu stawia dwie przestrzenie wewnętrzną "idyllę domu" i zewnętrzną z wszelkimi zmianami różnorakiej działalności np. wykoszenia kosiarką trawnika.
Sama zaś płaszczyzna domu pozostawiona została w postaci naturalnej trawy z chwastami i kwiatami polnymi co stwarza asocjacje do sytuacji do sytuacji rodzinnych.
W tak zakomponowanej ekspozycji ujawnia się aspekt prywatności i społeczności.
W relacji widz - dzieło pojawia się kolejny aspekt naruszania przestrzeni prywatnej; dylemat wchodzenia z "butami" do czyjegoś domu.
Ekspozycja rzeźby w galerii plenerowej poza ideą rzeźbiarską artystki przydaje dodatkowych konotacji z wielu obszarów naszej egzystencji społeczno kulturowej, a także z obszaru natury, która stwarza pewne asocjacje i podkreśla czytelność całej ekspozycji.
D. Mączak

Prezentacja rzeźbiarska "Love dla mamy" Autorka: Aneta Mikołajczak 03.08.2008

2009-02-06T22:47:00.004+01:00

Natura generuje wszelkie istnienie na Ziemi, w tym też istnienie Człowieka z jego indywidualnymi predyspozycjami biologiczno-kulturowymi. Realizacja rzeźbiarska "Love dla mamy" autorki Anety Mikołajczak jest jednym z przykładów określonych działań człowieka. Zaprezentowana została praca rzeźbiarska z obszaru sztuki o bardzo indywidualnym charakterze na płaszczyźnie koła w galerii plenerowej. Setki form rzeźbiarskich niemowląt w różnych pozach i gestach wykonywanych z białej modeliny niewielkich rozmiarów określają specyficzny świat wczesnego dzieciństwa.
Posadowienie rzeźbiarskich form w różnych kierunkach na murawie koła stanowi każdorazowo indywidualny kontekst miejsca i kontakt z naturą. Realizacji artystycznej towarzyszy dźwięk - mieszanina dziecięcego głosu: gwaru, śmiechu, krzyku, płaczu. Dziecięcy głos o różnej barwie emocjonalnej instrument kontaktu z dorosłym człowiekiem, który winien go chronić i zapewniać bezpieczne dorastanie. Kontekst biologiczno-kulturowy ujęty został w kompozycje tychże form z udziałem dziecięcej kolorowej piłki. Przedmiot piłki ze świata kultury łączy się ze światem biologicznej natury człowieka - nieodłączna potrzeba zabawy, oraz obawą przed zagrożeniem ujawnione w realizacji przez skalę piłki i malutkich form rzeźbiarskich (ok. 3 cm). Całość kompozycji oglądana z dalszej perspektywy przydaje innego sensu i treści do zaprezentowanego dzieła. Ekspozycja w formie koła staje się wielka rabatą w kompozycyjnym układzie plenerowym.
Białe rzeźbiarskie formy niemowląt sprawiają wrażenie wyrastających białych kwiatów przebiśniegu i krokusa, do których włączyła się natychmiast natura w postaci zlatujących się pszczół i os wabione białym kolorem.
Wrażenie rzeźbiarskich form z kwiatami przebiśniegu i krokusa kojarzone jest z okresem pory roku - wiosny co równolegle można odnieść do okresu dzieciństwa - wiosny życia. Zaprezentowana w galerii plenerowej realizacja rzeźbiarska "Love dla mamy" wskazuje na jeden z najistotniejszych aspektów Natury. Natura przeinicjowuje, wchłania w czasie wszelkie poczynania ludzkie.
Ponadto przy odbiorze tej realizacji (obok artystycznego przesłania autorki Anety Mikołajczak)* nasuwa się refleksja o potędze Natury, która nie tylko generuje wszelkie istnienie w czasie, ale również udziela potencjał inteligencji Człowiekowi do nieustannego dialogu biologiczno-kulturowego z Nią.

Danuta Mączak

Wernisaż "Nasze konstelacje" Autor: Tomasza Jędrzejewskiego 06.07. 08 r.

2009-02-06T22:36:00.009+01:00

Nasze konstelacje to gwiazdozbiór ludzkich idei, dążeń i relacji między jednym a drugim człowiekiem - między tobą a mną. Za pomocą układów i symboli - znaków czegoś niewidzialnego, ukazują pewne sytuacje i konfiguracje.
Tłum i jednostka. Wszyscy rozmieszczeni w przestrzeni, każdy na określonym miejscu względem innych. Rytmy uporządkowania przeciwstawione przypadkowości.
Życie składa się z wielu historii. Kamyk to jednostka, kształt odnaleziony, odpowiedź natury - natury przemysłowej.
Przeskalowanie formy - odbicia obiektów, wprowadzają nas w realny świat.
Nasze konstelacje to efemeryczny spektakl o życiu.

Nasze konstelacje
II Odsłona

Zmiana miejsca pociąga za sobą nowe odkrycia, inne wartości.
„Stół kulturowy” w pierwotnej, galeryjnej przestrzeni, przeobraził się w instalację plenerową o znaczeniu ściśle nawiązującym do konkretnego miejsca - pola w Zasutowie. Obce obiekty zaistniały w organicznej przestrzeni wraz z jej fauną i florą, ingerując w mikrokosmos łąki, mikrokosmos wsi.
Tutejsza społeczność została postawiona przed faktem dokonanym.
Niepodobne do niczego w okolicy bryły oraz ich miniaturowe podobizny, rozmyślnie ułożone w różnorakie kompozycje, stały się czymś dziwnym w otaczającej przestrzeni. Osadzone w nas kulturowo obiekty, symbolizują pierwotne znaki i układy - Stonehenge, kamienne kręgi, rysunki z Nazca, czy zakorzenione w pradawnych wierzeniach głazy.
Dzięki temu coś podpowiada nam, abyśmy się nie bali – bo mimo iż formy te są obce, to takie bliskie nam samym.
Układy odczytywane są jako umowne symbole, idee rozpoznawalne przez każdego człowieka.
Widok z góry nasuwać może skojarzenia urbanistyczne, wielkie elementy zdają się być podobne do piramid wyrastających z pośród (miasta) ludzi. Światło słoneczne, jego naturalne przemieszczanie wraz z padaniem cieni, odmierzają czas każdego z obiektów, tworząc analogię do przemijalności naszego życia.
Zarówno w przestrzeni galeryjnej, jak i plenerowej, efemeryczny charakter instalacji uwypuklał różne oddziaływania zewnętrzne. W pierwszej wersji była to dość chaotyczna ludzka ingerencja; w drugiej - swój ślad pozostawiła sama natura.
Za sprawą deszczu kompozycje z drobnych kamyków przybierały kształty tkanek, ulegały lekkim przesunięciom, dzięki czemu stały się bardziej płynne i organiczne.
Nowa sytuacja na łące zmieniła charakter tego miejsca, i - poszerzając percepcję odbiorców, nadała mu nowego znaczenia, nie pozbawiając zarazem pierwotnych, naturalnych wartości.

Tomasz Jędrzejewski

"POTOP" Autor: Consuelo Carrión Alonso 01.06.08

2009-02-06T22:23:00.007+01:00

http://www.nekla.pl/kultura/kultura_165.php

Hiszpańska artystka zainaugurowała cykliczną prezentację dokonań artystycznych w zakresie i działań plastycznych.
instalacja autorki Consuelo Carrion "POTOP" już w samym tytule zawiera dwuaspektowość problematyki dotyczącej materii wody; silę, energię, jej żywotność oraz aspekt konsumpcjonalizmu cywilizacyjnego - aspekt nadmiaru wody i braku wody na kontynentach Świata. relacja ta ma charakter uniwersalny, gdyż dotyczy właśnie wody.
Kompozycja przyciętych butelek plastikowych przybiera kształt rozlewającej się wody. Doskonale wpisuje się w otoczenie plenerowe poprzez udział białych i kolorowych form plastikowych, które korespondują z naturalnym zbiornikiem, z siedliskiem zabudowań ludzkich i naturą wokół galerii.
Analizując precyzyjniej przekaz prezentacji, dostrzec możemy wiele innych aspektów naszej egzystencji ludzkiej.Formy plastikowe w swojej swobodnie ułożonej masie sprawiają wrażenie jakby pochodu istnień ludzkich, a każda z osobna w swojej jednostkowej formie, przypomina stągwie.
Formy po-butelkach napełnione są taką ilością wody, że zachowują równowagę pomiędzy opakowaniem a wodą, wskazując na aspekt ekologiczny.
W instalacji tej dokonała się również interpretacja artystycznej materii widy. jej głębi, koloru, znaczenia, piękna, konieczności jej posiadania.
Przez użycie różnokolorowych plastikowych ujawniony został konsumpcyjny komercjalizm prześcigania się w coraz to nowsze, zaskakujące formy opakowań wody.
Paradoksalnie błąd cywilizacyjny polega na tym, że dla opakowania małej ilości wody zawartej w butelce plastikowej potrzebny jest bardzo długi okres czasu, by natura ją zneutralizowała.To już nie zalew, to POTOP plastiku.

Prof. zw. Danuta Mączak